EROS Y PALABRAS by Pura María García

PUPILAS DE INSTANTES

Se enciende la madrugada como una perilla vieja.

Lentitud.

Decae la noche, construida con giros alternantes de mi cuerpo sobre las sábanas.

La cama es mía. La llevo conmigo desde hace años, tantos que no podría situar en mi línea del tiempo cuándo decidí que me acompañaría, casa a casa, hasta un final que no me atrevía a predecir. Es suficiente. Suficientemente pequeña para no perderme en el delirio nocturno en el que, como yo, las estrellas también escapan. Suficientemente amplia para que mi fobia a los espacios limitados y angostos no aparezca y mis palpitaciones retumben en mi caja torácica.

Un dosel metálico, con una ligera pátina de falso oxido que le hace parecer antigua. Una almohada que, a ambos lados, no llega a cubrir la amplitud del colchón. La sábana bajera ha perdido la flexibilidad del engomado que, una vez, también hace tiempo, la convirtió en una piel de algodón ajustable. La cama respira, a cada tanto, cuando despejo su rostro del edredón que la cubre. A veces, creo sentir su aliento de refugio, su olor a cuerpo, su textura inmutable.

La noche, ahora, cede el paso a la madrugada. Espacio indefinido y misero durante el cual el tiempo siente la frustración de no poseer la negritud insondable de la noche, ni la luminosidad creciente de la mañana que nace.

Estoy sobre la cama. Ojos abiertos. La boca, su sabor, me recuerda los minutos en los que me ha ganado, de nuevo el insomnio. La ventana, abierta a duras penas, hendidura de aire que roza mi rostro. La luz. La luz. ¿Cuándo regresará la luz? ¿Cuándo la noche dejará de ser un lago sin peces?

He soñado, brevemente, que en los ojos me crecen pestañas de tiempo, pupilas de instantes. He soñado que mi mirada observa, con el ritmo de un reloj, al tiempo. Al que aún no ha sucedido.

Es madrugada.

Es duermevela sobre mi cama.

6 comentarios el “PUPILAS DE INSTANTES

  1. CAROLINA REAL TORRES
    octubre 3, 2022
    Avatar de CAROLINA REAL TORRES

    Ya, sin palabras ¡Abrazo grandote!

    • pura maria garcia
      octubre 4, 2022
      Avatar de pura maria garcia

      Un beso grande! Y mis «milgracias»

  2. Ferran Petit
    octubre 4, 2022
    Avatar de Ferran Petit

    És fantàstic com fas poesia de qualsevol cosa qüotidiana.
    I la foto no pot ser més encertada.
    Mestra de mestres.
    Petonassos

    • pura maria garcia
      octubre 4, 2022
      Avatar de pura maria garcia

      Ai…mira qui parla de mestres…cada vegada que faig «clic» amb la màquina de fotografia que vaig comprar-te penso…que no em contagiaré de l’art del Ferran??? Temps…i un self-portrait fet…amb una ISO de temps 😉 Besots

      • ferran Petit
        octubre 4, 2022
        Avatar de ferran Petit

        No tens res a envejar…Jo sí

  3. Pingback: PUPILAS DE INSTANTES – Amalia Robles Conde

Replica a pura maria garcia Cancelar la respuesta

Información

Esta entrada fue publicada el octubre 3, 2022 por en FOTOGRAFIA: OJOS QUE TRANSCIENDEN A LA MIRADA, HISTORIAS, LITERATURA, MUSICA, OCTUBRE, POETIPROSA, PROSA.

DEJARON SU VOZ ESCRITA…

Avatar de romanidemataromanidemata en SIN EMBARGO
Avatar de pura maria garciapura maria garcia en SIN EMBARGO
Avatar de Juan MartinezJuan Martinez en SIN EMBARGO
Avatar de pura maria garciapura maria garcia en LAS HORAS IRRECUPERABLES
Avatar de CAROLINA REAL TORRESCAROLINA REAL TORRES en LAS HORAS IRRECUPERABLES
Avatar de pura maria garciapura maria garcia en LAS HORAS IRRECUPERABLES
Avatar de xiringuilla54xiringuilla54 en LAS HORAS IRRECUPERABLES
Avatar de pura maria garciapura maria garcia en LAS HORAS IRRECUPERABLES

PLAYLIST en SPOTIFY

MIS FOTOS EN FLICKR

Blog Stats

  • 160.462 VISITAS

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Únete a otros 590 suscriptores

MIS ENTRADAS POR MES

REGISTRADO EN SAFE CREATIVE

LAS CANCIONES QUE TE PROPONGO ESCUCHAR

Copyrighted.com Registered & Protected 
I2XM-RO7T-NSXF-WE3T